[EH] จุดอ่อนของสลิธีริน

posted on 27 Jun 2012 02:51 by sparklefamily in ExteenHogwarts

           

  การแข่งขันกีฬา...เมื่อมีชนะ ก็ต้องมี...

 

 

 

 

                ฟลอร่าเคยคิดว่าเธอเข้าใจความรู้สึกของนกที่อยู่ในกรง เมื่อเธอจากบ้านหลังเล็กแต่อบอุ่นที่ฟลอริด้ามาสู่เซานท์เคนซิงตัน จากบ้านเล็กที่อยู่กันแค่สามคนกลายเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ รายล้อมไปด้วยญาติๆที่เธอไม่เคยเห็นหน้า กรอบและกฏระเบียบที่ไม่คุ้นเคย สำเนียงที่ไม่ชินหู และนามสกุลใหม่ที่แม่ไม่เคยพูดถึง

 

                เธอเคยคิดว่าไม่มีอะไรที่เธอจะทนไม่ได้อีกแล้ว

 

                จนกระทั่งฟลอร่าเข้าร่วมการแข่งขันควิดดิช...ในฐานะเชียร์หลีดเดอร์

 

                มันก็ไม่ได้เลวร้าย แม้ว่ากางเกงเหมือนชุดว่ายน้ำจะขยันร่นขึ้นมาบ่อยๆ

 

                แต่เมื่อนกหวีดดังขึ้น ลูกควัฟเฟิลถูกโยนขึ้นไปบนฟ้า ความรู้สึกไม่สบายใจก็ก่อตัว

 

                ใช่ว่าเธอจะไม่เคยยืนบนพื้น ใช่ว่าเธอจะไม่เคยเป็นตัวสำรอง แต่ฟลอร่าก็ทำใจให้สงบไม่ได้ซักครั้ง เด็กสาวผลักดันความรู้สึกไปที่การเชียร์ ราวกับว่ากำลังประกอบพิธีกรรมที่ทำให้สามารถส่งพลังถึงนักกีฬาได้

 

                แต่ดวงตาของเธอก็ยังจับจ้องอยู่บนฟ้า ติดตามเกม โดยเฉพาะที่ลูกบลัดเจอร์ และที่บีตเตอร์

 

                ทีมสลิธีรินไม่ได้มีเวลาพักมากนักหลังจากที่เอาชนะฮัฟเฟิลพัฟได้ และทีมเรเวนคลอที่ได้เห็นวิธีการเล่นของสลิธีรินไปหยกๆก็พร้อมที่จะลงสนาม พี่ฮานิเอลถูกเล็งเป็นเป้าซึ่งเขาก็ยังหลบได้ฉิวเฉียด

 

                "สลิธีริน! สลิธีริน!" เธอตะโกนเชียร์ก้อง ขณะที่โบกพู่ในมือไปด้วย ฟลอร่ารู้ว่าเธอกำลังตะโกนเสียงดังเกินไป และพรุ่งนี้จะต้องเจ็บคอแน่ แต่ถ้าเก็บเอาไว้เด็กสาวกลัวว่าหัวใจในอกจะเต้นแรงจนระเบิดไปซะก่อน

 

                เธอกระโดด

 

                และเหวี่ยงแขน

 

                แรงขึ้น แรงอีก

 

                เธอเห็นแสงสะท้อนสีทอง และเห็นซีกเกอร์ของเรเวนคลอพุ่งตรงไป ราเนียตามไปติดๆ และเธอก็เห็น...ลูกบอลที่คุ้นเคย...

 

                ไม่นะ

 

                ฟลอร่ามองหาบีตเตอร์ทั้งสอง แต่ไม่มีใคร

 

                ไม่ ไม่ใช่ราเนียนะ

 

                แล้วเด็กสาวก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดูภาพช้าของหนังที่ฉายทีละเฟรม เมื่อราเนียเอื้อมมือออกไปหาสนิชพร้อมๆกับที่บลัดเจอร์กระแทกเข้าใส่อย่างจัง

 

                ฟลอร่าบังคับตัวเองให้ลืมตา เหมือนที่พ่อเคยฝึกเธอไว้

 

                เพราะนี่คือความรับผิดชอบของบีตเตอร์

 

                "ใครๆก็หลบบลัดเจอร์ได้ แต่ถ้าพวกเขาต้องคอยหลบ พวกเขาจะเล่นเกมต่อไปได้ไหม?"

 

                ฟลอร่ากัดริมฝีปากขณะที่กองเชียร์สลิธีรินหลายคนกลั้นหายใจ เมื่อไม้กวาดของราเนียหมุนคว้างกลางอากาศตามแรงกระแทก แต่เธอก็ยังทรงตัวอยู่ได้ ราเนียใช้เวลาตั้งสติซักพักและพุ่งตามคีธาน ซีกเกอร์ของเรเวนคลอไป

 

                แต่เธอช้าลง

 

                ฟลอร่าไม่ได้โทษใครทั้งนั้น นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ในสนาม

 

                เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้

 

                เป็นเรื่องปกติ

 

                เด็กสาวกลั้นหายใจและหลับตาลง เมื่อนกหวีดเป่ายุติการแข่งขัน

 

                เธอมองเพื่อนร่วมทีมถูกบลัดเจอร์กระแทกได้

 

                แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่อยู่บนพื้นฟลอร่าไม่เคยทนมองวินาทีแห่งชัยชนะของฝ่ายตรงข้ามได้ซักครั้ง

 

                เธอหลับตา ปล่อยให้เสียงกรีดร้องดีใจของกองเชียร์เรเวนคลอดังผ่านเลยไป ใช้เวลาสองสามวินาที เด็กสาวก็โยนพู่ทิ้งและวิ่งลงบันไดไปยังประตูทางเข้าสนาม ที่ซึ่งเพื่อนร่วมทีมร่อนลงมายืนอยู่

 

                พี่เจสัน กัปตันอยู่ที่นั่นแล้ว เขายิ้มบาง และพูดว่าไม่เป็นไรปลอบใจทุกคน เธอวิ่งไปหาราเนียที่ยืนตัวลีบกุมแขนข้างที่ถูกกระแทกไว้และกำลังจะร้องไห้

 

                ฟลอร่าซ่อนความเสียใจไว้ เธอเข้าใจดี เมื่อต้องลงจากไม้กวาดและเจอหน้าเพื่อนๆที่กำลังผิดหวัง            พี่อิเลียสเองก็คงเข้าใจเรื่องนี้ เขาไม่ได้ดุหรือว่าใครทั้งนั้น แต่กลับให้กำลังใจทุกคนว่าเรายังมีคะแนนกองเชียร์อยู่

 

                ทั้งๆที่พี่อิเลียสคือคนที่ยืนตะโกนเชียร์สั่งการเสียงดังกว่าใครแท้ๆ

 

                เธอสบตาเขาแล้วก็ต้องหลบตา ฟลอร่าไม่กล้ามองเข้าไปในดวงตาสีเขียวคู่นั้น

 

               

 

 

 

                ...นี่แหละคือจุดอ่อนของสลิธีรินที่สูงส่ง...

 

 

 

 

                ...เมื่อเราล้ม เราก็ตกลงมาแรงเช่นกัน...

 

 

 

               

 *******************************

 

ฮัดช่า~* เข็นฟิคนี้ออกมาจนได้ เป็นเหตุการณ์ตอนแข่งกับเรเวนคลอค่ะ เรากลับบ้านมาอ่านของฮัฟเฟิลพัฟไม่ทัน ;_; 

 

เขียนเสร็จแล้วก็รู้สึกว่าฟลอร่าถึงจะยังเด็ก แต่ก็โตขึ้นหน่อยแล้วละนะ

 

อ้อ เหตุการณ์หลังจากนี้ยังมีต่อนะคะ น่าจะได้ลงเร็วๆนี้ เราไม่กล้าสัญญาอะไรละ สัญญาแล้วทำไม่ได้ทุกที - -"

 

ยังไม่ได้แปะรูปเชียร์เลยแฮะ แต่สามารถดูได้ที่บล็อกสลิธีรินค่ะ! 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

มาอ่านต่อ ฮืออ เสียดายจริงๆค่ะแต่รอบนนั้นหนูแบบ แทบจะทำอะไรไม่ได้เลยแงง
อ่านแล้วให้ความรู้สึกว่าฟลอร้าช่างเป็นสลิธีรินเต็มหัวใจ ; v ; b เป็นเด็กเข้มแข็งด้วยย
ตอนแพ้รอบนั้นเสียเซลฟ์เหมือนกันค่ะ แงง ไปร้องไห้ใส่ฟลอร่าด้วย orz แย่มากฮา

#5 By ziaziany☆* on 2012-07-05 12:35

การเขียนของพี่ไนล์มันโรแมนติกมากเลยอ่ะ
อ่านทีไร มันออกมาเป็นภาพแบบไม่ต้องนึกเลย
พี่ไนล์เป็นคนที่เข้าใจฟลอร่ามากถึงมากที่สุด
ฟลอร่าเป็นคาร์แรคเตอร์ที่คีชอบมากมาจนถึงทุกวันนี้ กี่ปีแล้วก็ไม่รู้เน้ 555
ฟลอร่า ตกมาแรงแค่ไหนก็ลุกขึ้นมาเชิ่ดหน้าได้อยู่แล้วเนอะ? :)
ปล. คีมาตามอ่านย้อนหลังน้า XD

#4 By kenaxz on 2012-07-01 03:23

โอย ฟลอร่าน่ารักมากเลยค่ะ ฮืออ ; w ; //กอดๆ
ชอบสาวน้อยคนนี้จริงๆ อ่านแล้วแอบเศร้าตามฟลอร่าเลยค่ะ ; q ;

#3 By K@GiRi on 2012-06-28 20:17

เจค-(ยิ่งอ่านยิ่งทำให้เศร้า) ถ้าผมไม่ประมาท และไปหาพี่ราเนียเร็วกว่านี้....
แต่งเก่งมากเลยค่ะ!!>[ ]<
รู้สึกชอบคำบรรยาย และ ฟลอร่ามากกกก>[ ]<
แอชลิน:: มาเชียร์กันอีกรอบเถอะ! *โบกปอมๆด้วย*

#2 By AiiSha_[HeriSY] on 2012-06-28 15:28

เรเทล - คุณฟลอร่าสู้ๆนะคะ!!' v ' *โบกปอมๆเชียร์*

#1 By KeiiZ❤。◕‿◕。 on 2012-06-27 18:17