[EINT] Prologue : Intersomnia

posted on 11 Aug 2014 02:13 by sparklefamily in Wadtawan

 

 This entry belongs to 

 

 

                คุณรู้ไหมคะ เวลาที่คนเรามันสิ้นหวังถึงขีดสุด มันก็กล้าทำทุกสิ่งทุกอย่างล่ะค่ะ

 

                "So anyone got a question? No? So let's off to work! Remember the more you do, the more you get!"

 

                ตะวันลุกขึ้นจากเก้าอี้เงียบๆเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอหยุดยืนรอคนอื่นๆเดินออกจากห้องประชุมก่อน แล้วค่อยเดินตามออกไป คนอื่นๆนั่งลงที่โต๊ะ หน้านิ่วคิ้วขมวดไม่มีใครสีหน้าดีเลยซักคน

 

                ตะวันเดินไปถึงโต๊ะของตัวเองที่อยู่สุดทางเดิน หยิบแก้วน้ำปรินท์รูปมาสคอตของแอพพลิเคชั่นแชทที่โด่งดังขึ้นมา แก้วน้ำนี้ได้มาจากการแลกพอยท์สะสมที่ร้านสะดวกซื้อ ตะวันก็เป็นหนึ่งในพนักงานออฟฟิสเหยื่อการตลาดมากมายที่ต้องสังเวยรายได้จำนวนหนึ่งเพื่อแก้วน้ำสีเหลืองและช้อนกาแฟเข้าชุดกัน

 

                เธอเดินนวยนาดไปกดน้ำเพิ่ม ขณะที่พนักงานคนอื่นรัวคีย์บอร์ดใส่ห้องสนทนาลับประจำกลุ่มในบริษัท แสดงความเห็นเกี่ยวกับการประชุมล่าสุดกันไม่ยั้ง

 

                ตะวันดื่มน้ำไปอึกใหญ่ ยืนใจเย็นอยู่หน้าตู้กดน้ำ แล้วยังชงกาแฟสำเร็จรูปเพิ่มอีกแก้ว(ใช้แก้วกระดาษที่เตรียมไว้ให้)เดินกลับไปที่โต๊ะ หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏข้อความเตือนเป็นร้อย ตะวันอ่านผ่านๆ ส่วนใหญ่เป็นการแสดงความเห็นอย่างเผ็ดร้อน เธอสลับหน้าต่างเหมือนไม่ต้องการจะต่อบทสนทนาในห้องสนทนานั้น และเปิดหน้าจอโปรแกรมทวิตเตอร์ขึ้นมา มือซ้ายถือแก้วกาแฟขึ้นจิบ มือขวาพิมพ์ข้อความด้วยการลูบไปมาบนแป้นคีย์บอร์ด ประโยคที่จำกัดตัวอักษรไม่เกิน 140 เรียบเรียงตัวเอง กด Ctrl+enter ทีเดียว ก็อัพโหลดขึ้นไปอยู่บนอินเตอร์เนตด้วยเวลาไม่ถึงวินาที

 

                -พ่อเมิงเอ๊ย ทำธุรกิจแบบนี้ คงเจริญนักหรอก อิหอยหลอด อยากร้องเพลง Let it go เดินไปเซ็นต์ใบลาออกจริงโว้ยยย $%&*!@#$^@-

 

                ตะวันสลับหน้าจอ แล้วเริ่มทำงานต่อโดยไม่สนใจข้อความเตือนจากห้องสนทนา ใครคงคิดว่าเธอยอมรับการตัดสินใจสั่วๆของฝ่ายบริหาร หรือไม่ก็คิดว่าเธอไม่สนใจเนื้อหาในการประชุม เพราะในบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ก็มีคนที่เป็นอย่างนั้นอยู่หลายคน และนั่นก็เป็นสาเหตุที่พวกเขายังทำงานอยู่ที่นี่ได้

 

                -คืนนี้นั่งทำเรซูเม่สมัครงานใหม่ดีกว่า-

 

                เป็นอีกหนึ่งข้อความที่ปรากฏบนทวิตเตอร์ เธอทวีตผ่านมือถือเมื่อหยุดรอเครื่องคอมพิวเตอร์รันตามคำสั่งให้ทันการคลิกเม้าท์

 

                -อย่างน้อยก็หาบริษัทที่ใส่แรมคอมมาพอกับสปีดงานที่สั่ง-

 

                พอทวีตออกไป มือถือก็มีข้อความเข้า เป็นข้อความเตือนการค้างชำระบิลค่าโทรศัพท์

 

                ตะวันรู้สึกอยากกลับบ้านนอกขึ้นมาตะหงิด ติดที่เธอดันเป็นคนกรุงเทพฯ ที่นี่เป็นบ้านเกิดของเธอเอง

 

                 หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ วางมือถือลงกับโต๊ะ แล้วเริ่มทำงานต่อ

 

                ทำไปได้ซักพักก็ได้เวลาเลิกงาน ตะวันใส่หูฟังทำเป็นยุ่งเพื่อให้คนอื่นๆกลับบ้านไปก่อน ไม่ให้ใครรู้ว่ากำลังฟังเพลงจากเว็ปไซท์ฟังเพลงชื่อดัง และรัวคีย์บอร์ดเพื่อส่งผ่านความรู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นไปบนอินเตอร์เนต มีคนตอบกลับมาให้กำลังใจ ซึ่งเธอก็กล่าวขอบคุณ และยิ้มทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น

 

                ตะวันเอนพิงพนักเก้าอี้ที่ไม่สมกับสรีระและทำให้เธอปวดหลังทุกเย็น มองดูภาพตรงหน้า หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องเดิม แสงจากหน้าต่างทิศคล้ายๆเดิม กองกระดาษโน้ตรกเหมือนเดิม ทั้งที่เริ่มทำงานไม่นาน แต่เธอกลับเบื่อมันจะแย่

 

                ถ้าตอนนี้มีงานอะไรดีๆ เธอคงไม่รีรอ อะไรก็ได้ให้หลุดออกจากตรงนี้ได้

 

                คิดถึงตรงนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์เข้า ตะวันมองเบอร์โทรศัพท์แล้วก็เลิกคิ้ว ไม่โชว์เบอร์? พวกขายตรงหรืออะไรกันเนี่ย

 

                ดวงกุดนะคะ โทรมาผิดเวลามาก กำลังอยากระบายอารมณ์เลย หญิงสาวคิดในใจขณะกดรับ

 

                "สวัสดีค่ะ มะลิลาจากบริษัท Gyre Laboratorie--"

 

                "ถ้าเป็นเฮดฮันท์ บอกมาเลยค่ะว่าตำแหน่งอะไร อินดัสทรี่อะไร บริษัทอยู่ไหน ได้เงินเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นขายตรง สมัครประกัน บัตรเครดิต ตอนนี้ถังแตกแล้วค่ะ ไว้ต้นเดือนหน้าโทรมาใหม่นะคะ"

 

                ตะวันม้วนผมของตัวเองเล่น มองดูสีหน้าตัวเองในกระจก ชิ สิวขึ้นตรงปลายคาง

 

                ปลายสายชะงักไป คงไม่เคยเจอลูกค้าแบบนี้ จนเธอต้องพูดย้ำทั้งหมดอีกที แต่คุณมะลิลาพูดค่อนข้างวกวนไปหน่อย จับความได้แค่ว่าเป็นงานเสริมที่ได้เงินดี จากบริษัทชื่อไกอาร์อะไรซักอย่างที่ค่อนข้างคุ้นหู

 

                ตะวันเลยให้เธอส่งรายละเอียดเข้าอีเมลส่วนตัว เดี๋ยวจะกลับบ้านไปอ่าน แล้วก็วางสาย

 

                ด้วยการกระทำอย่างขั้นต้น เธออาจจะกลับบ้านไปเจอเมลสแปมจำนวนมหาศาลจนพื้นที่เต็ม แต่ ณ จุดนี้ตะวันเซ็งเป็ดมากแล้ว

 

                จะอะไรก็ได้มา เอาให้แม่งเต็มที่กันไปเลย

 

                ผู้เข้าร่วมการวิจัยทดลอง Intersomnia Project ครั้งที่ 66?

 

                ตะวันอ่านอีเมลตาปริบๆ นี่มันเหมือนพวกงานพาร์ทไทม์ทดลองใช้สินค้า ที่จะได้รับตัวอย่างเอาไปใช้อาทิตย์นึงแล้วกลับมาตอบแบบสอบถามป่ะนะ ถ้าแบบนั้นน่ะเคยทำ แค่ต้องดูว่าสินค้าเป็นสิ่งที่เธอสะดวกใช้ในชีวิตประจำวันรึเป---

 

                ความคิดสะดุดเมื่อตะวันเห็นตัวเลขค่าตอบแทน

 

                คุณมะลิลาพูดเรื่องนี้แต่แรกแม่งก็สมัครแล้ว ถ้าไม่ใช่พวกต้มตุ๋นละก็มีเฮ เงินขนาดนี้แทบจะดาว์นคอนโดบวกค่าโอนค่าส่วนกลางค่าน้ำค่าไฟผ่อนล่วงหน้าไปได้ตั้งหลายเดือน

 

                ห้านาทีผ่านไป ตะวันก็กรอกข้อมูลส่วนตัวลงในแบบฟอร์มเอ็กซ์เซลที่แนบมากับอีเมลครบ แบบฟอร์มไม่ได้ขอข้อมูลที่ไม่ควรเปิดเผย เธอเลยกรอกได้อย่างไม่ลังเล พอกดส่งอีเมลตอบกลับ คุณมะลิลาก็โทรกลับมาแจ้งว่าได้รับข้อมูลเรียบร้อยแล้ว จะรีบดำเนินการให้โดยเร็วที่สุด

 

                ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีค่ะ ตะวันคิดในใจ ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เธอเบื่อกาแฟสำเร็จรูปออฟฟิสเห่ยๆนั่นจะแย่แล้ว... 

               

                คิดไม่ถึงว่า เร็วที่สุดของคุณมะลิลาคืออีกแค่สิบห้านาที เธอโทรกลับมาและนัดหมายการสัมภาษณ์ในวันรุ่งขึ้น ทำเอาตะวันต้องสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาลาป่วย และรีดชุดสูทแทบไม่ทัน

 

                ดีที่สำนักงานของบริษัทอยู่ใกล้ที่ทำงานเก่า ใช้เวลาไม่นานก็หาเจอ ทุกอย่างดูเร่งรีบรวดเร็วไปเสียหมด รู้ตัวอีกทีเธอก็นั่งกินข้าวหน้าเนื้อย่างอยู่ที่ร้านอาหารใกล้ๆ ถุงข้างตัวมีชุดปลูกผักสวนครัวเป็นที่ระลึกจากการสัมภาษณ์วางอยู่ แปลกดี เหมือนเธอจะจำคำถามที่ใช้ในการสัมภาษณ์ไม่ค่อยได้ เหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจริงๆ

 

                มือถือของตะวันดัง เมื่อเพื่อนร่วมงานส่งข้อความมาแสดงความเป็นห่วงที่เธออาหารเป็นพิษ และแนะนำให้ดื่มน้ำเกลือแร่เยอะๆ

 

                หญิงสาวพิมพ์ตอบขอบคุณ ส่งสติกเกอร์รูปคนป่วยนอนซมกลับไปและสั่งซุปมิโสะเพิ่มอีกถ้วย

Comment

Comment:

Tweet

ชอบมากเลยยย อ่านเพลินมาก ทั้งขำทั้งสนุกเลยแงงง
เอนทรี่หน้าจะมาตามอ่านอีกนะคะ!

#3 By Kui★ on 2014-10-10 10:56

400 คะแนน

#2 By Exteen Intersomnia on 2014-08-21 21:33

ตะวันน่ารักมากเลยค่ะ... แสบด้วย 5555 
ชอบอารมณ์ตลกร้ายในความคิดของเธอมาก อ่านแล้วขำพรืดๆ เป็นระยะเลย

#1 By crystalgirl on 2014-08-16 19:46