This entry belongs to 

 

 

 

     

                ...ตะวันเคยเลี้ยงหมา และสบตากับเจ้าสปิทช์สีขาวขนปุยทุกวันตอนเดินกลับบ้าน

 

                คิดอยู่ว่าช่างเป็นหมาที่สวยอะไรขนาดนี้

 

                แต่ไม่ได้คิดว่าวันนึงจะต้องมาเป็นเอง

 

                เธอทดลองเอียงหูไปข้างๆ แบบที่จำได้ว่าหมาที่บ้านเคยทำ ไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงนก และเสียงหมาป่าในทิศนึง

 

                ต้องไปไหนทำอะไรนะ หญิงสาวนวดหัวคิ้วด้วยมือขวาที่ยังเป็นแขนมนุษย์อยู่ สิ่งเดียวที่เหมือนตัวตนของเธอจากทั้งร่างกาย (เช็คแล้วตอนตื่นขึ้นมา) แต่เป็นสิ่งเดียวที่ให้ความรู้สึกเฮอร์เร่อแปลกแยก คือมันมีอะไรไม่รู้หยึยๆวืดๆวนอยู่บนฝ่ามือ แต่ทดลองยื่นมือทำท่าปล่อยพลังแล้วก็ไม่มีอะไรออกมา

 

                คิดว่าเก็บไว้ก่อนไม่เป็นไร ตามการ์ตูนแล้วโมเม้นต์คับขันมันต้องปล่อยพลังอะไรออกมาได้แหละมั้ง...

 

                มั้งนะ...

 

                ตะวันมองรอบๆ ประสาทตื่นตัวเต็มที่ เธออยู่ในโลกแห่งความฝันตามการทดลอง เป้าหมายยิ่งใหญ่คือตามหาปีศาจ

 

                แต่ส่วนใหญ่ผู้กล้ามันไม่ได้จุติกลางป่ากลางเขากลางทุ่งดอกไม้...

 

                เอาเป็นว่าเดินไปเรื่อยๆก่อนละกัน เดี๋ยวอีกซักพักคงเจอเมือง... ไอ้ทุ่งนี่มันก็สวยดีอยู่ ครั้งสุดท้ายที่ไปเที่ยวต่างจังหวัดก็ตั้งนานมากแล้ว เธอเด็ดดอกไม้มาเสียบข้างหูตั้งๆ  แล้วเดินชมวิวไปตามทางเรื่อยๆ

 

                นี่ไม่ได้อู้นะ เหมือนกำลังพักก่อนทำงานจริงๆจังๆไง

 

                ***

 

                พอออกจากเขตป่าก็เจอแม่น้ำและกำแพง กำแพงสูงแบบวอลล์มาเรียในเรื่องไททัน หรือกำแพงของอิสราเอลในเรื่อง World War Z ที่อธิบายเพื่อจะบอกว่าปีนไม่ได้แน่ๆ เห็นซุ้มประตูอยู่ลิบๆ มีธงสีขาวกับตรามงกุฏสีทอง แต่ตะวันยังไม่ทันนึกออกว่านี่ตราของประเทศไหน ก็มีกวางพุ่งตัดหน้า

 

                ไม่เชิงเป็นกวาง คือ ก็เป็นกวาง แต่เป็นกวางที่มีตัวเป็นมนุษย์ หรือจะมองว่าเป็นมนุษย์ที่มีท่อนล่างเป็นกวางก็ได้ ละท่อนที่เป็นกวางมีผ้าคลุม นึกภาพออกไหม คือถ้านึกไม่ออกไม่เป็นไร เอาเป็นว่าตะวันสปีดตามไปแล้ว

 

                ไม่ ไม่ได้หิว

 

                คือคนสวยกำลังหลงทาง คนสวยต้องการเพื่อนร่วมตี้

 

                แม่กวางสาวหยุดหันมามอง แล้วเริ่มพูดภาษาที่ไม่ใช่ภาษาไทยแน่ๆ แต่ตะวันดันเข้าใจอย่างประหลาด เธอบอกว่าจะต้องเอาเอกสารไปส่ง แล้วพูดเป็นนัยๆว่าตัวเองเป็นทหาร และตามที่เดาไว้ระหว่างวิ่งตามคือนางเป็นเซนทอร์

 

                แต่นางยินดีช่วยนะ แค่ต้องตามไปที่ประตูเพราะนางรีบ

 

                ไปก็ไปสิคะ

 

                ตะวันตามคุณกวางไปจนถึงหน้าประตูทันเห็นการส่งข้าวของ แอบโน้ตไว้หน่อยว่าเจ๊กวางสวยดี และดูเหมือนจะเป็นหน่วยส่งสารของใครที่สำคัญ เพราะต้องเอาป้ายให้ทหารมนุษย์ จดหมายที่เธอได้รับมามีปลอกสีทองครอบมีตราสัญลักษณ์มงกุฏ อีกฉบับห่อด้วยหนังสัตว์ประทับตรา

 

                แม่งน่าสนใจมาก

 

                แต่ไม่น่าสนใจเท่าสิ่งที่นางจูงตามมาทีหลัง คือมันเหมือนไก่ แต่ไซส์มันใหญ่เท่าม้า มีอานและเชือกจูงพร้อม นางบอกว่านี่เป็นฟิลลี่

 

                "พวกเขาไม่มีม้า... เจ้าขี่ฟิลลี่เป็นไหม เผ่าเคไนน์เดินทางกลับเมืองด้วยเท้าคงลำบากแย่"

 

                เธอเอ่ย ยืนยันสิ่งที่คิดไว้ ตะวันเป็นเผ่าเคไนน์จริงๆ

 

                แต่ครั้งสุดท้ายที่ขี่อะไรซักอย่างคือม้าชายหาด เลยบอกไปว่าไม่เคยขี่ แต่เคยขี่สิ่งอื่นมาบ้าง ถ้าให้ลองดูซักพัก อาจจะพอขี่ได้ ...(มั้ง) พูดแบบนั้นพลางลูบไก่อย่างไม่แน่ใจ ตะวันมองไก่ นึกภาพลูกเจี๊ยบเกาะหัวหมา คราวนี้ล่ะหมาจะขี่ไก่บ้าง

 

                (ย้อนความให้เข้าใจกันอีกที ไก่ไซส์เท่าม้า)

 

                แต่ไก่ไซส์ม้านี้โอเคเว้ย!

 

                ตะวันขี่มันได้ดี ไม่หน้าแตก ไม่ว่าจะตามตัวอักษรหรือด้วยความหมายโดยนัย

 

                ระหว่างที่กำลังรื่นเริงอยู่ก็รู้สึกได้ว่าสาวกวางเหล่แขนขวามนุษย์ของเธอ

 

                “ข้าจะไปส่งเจ้าให้ใกล้เมืองมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ขอบอกไว้ก่อนว่า ‘พวกเขา’ จะไม่ยินดีเมื่อเห็นแขนของเจ้า และถึงแม้ข้าจะไปส่งเจ้า แต่จงถือว่าข้าทำงานของข้า และเจ้าแค่ตามข้ามาเฉยๆ เราไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อของกันและกัน”

 

                สาวกวางคนนี้เอ่ยนิ่งๆอย่างสายคูลบ้างานแน่นอน ตะวันย่อยข้อมูลที่ได้ยินมาช้าๆ พวกเขานั่นไม่รู้ว่าจะหมายถึงใคร อันนี้ต๊ะไว้ก่อน แต่ที่รู้แน่คือสาวกวางคงจะทิ้งเธอไว้ ณ จุดใดจุดหนึ่ง และเราจะจบความสัมพันธ์หมากวางลงตรงนั้น

 

                แล้วเธอทิ้งตะวันไว้ที่ทางแยกอธิบายว่าหลังจากนี้ต้องโชว์เดี่ยวทำงานต่อ ตะวันไม่ได้รั้งเธอไว้แบบเข้าใจคนบ้างานดี อีกส่วนหนึ่งเพราะกำลังตื่นเต้นกับป้ายบอกทางภาษาอะไรไม่รู้ แต่จู่ๆอ่านออกเฉย เลี้ยวขวาไป Kingsbury กับ Bridgeport

 

                ฮัดช่าอันนี้จำได้ ตะวันอยู่ที่ Crownlands แน่นอน

 

                และตามสตอรี่แบบRPG เธอควรจะเดินไปเข้าเมือง แล้วเดี๋ยวก็จะมีเควสท์อะไรออกมาให้ทำ มีเบาะแสให้ตาม มี--

 

                หูหมาของเธอกระดิก มีก้อนเทาๆกองอยู่ริมถนน พอเดินเข้าไปใกล้ถึงเห็นว่าเป็นคน

 

                เควสท์มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ

 

                ตะวันเดินตรงเข้าไปใกล้ ค่อนข้างระมัดระวัง เมื่อวันก่อนเพิ่งอ่านเจอข่าวพวกโจรดักปล้นที่แกล้งทำเป็นรถเสียรอเหยื่อใจดีจอดรับ

 

                เขาดูโอเค เหมือนแค่หลับไป

 

                กลางถนนเนี่ยนะ

 

                แตะหลังเขาเบาๆ แล้วเขาก็ขยับตัวตื่น ซักพักก็หันกลับมามองงงๆ

 

                นี่มันแฟนทอมออฟดิโอเปร่า ตะวันตาโต คือหนุ่มคนนี้มีหน้ากากบังหน้าไปครึ่งนึง หน้าทางซ้ายมีแผลเป็นจากหน้าผากถึงคาง เขาสะดุ้งแล้วรีบยกมือขึ้นบังหน้า

 

                "เอ่อ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" เขาเอ่ยเสียงแหบ แล้วไอสองสามที "คุณผู้หญิง.. พอจะบอกผมได้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน?"

 

                อ๊ะ เสียงดีขึ้นละ แล้วพอเริ่มดี ตะวันก็สังเกตว่าจริงๆหมอนี่ก็หน้าตาดีนะ "ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่" เขาดูสับสน

 

                อ่ะ คนสวยได้รูทหนุ่มหน้าตาดีความจำเสื่อม

 

                ตะวันส่ายหน้า แล้วแต่งเรื่องที่ดูพอจะน่าเชื่อว่าตัวเองเพิ่งฟื้นขึ้นมาเหมือนกัน ถ้าจะไป Kingsbury ก็ให้ตามเข้าตี้มานะ

 

                เยี่ยม พ่อหนุ่มก็จะไป Kingsbury เหมือนกัน และพอคุยกันซักพักก็พบว่านอกจากมานอนกลางถนนแล้ว เขาก็ดูมีสติ

 

                เผลอๆจะมีเยอะกว่าเธออีก ยกเว้นที่แป๊บๆก็จะเอามือปิดแผลเป็นบนหน้า ตะวันเหล่เขาสองสามที เห็นว่าเขามีไม้คทาสีเงินห้อยอยู่

 

                นักเวท เธอคิดในใจ สงสัยคงโดนเวทมนตร์ตัวเองกระทบกระเทือนเลยสลบไป... ไม่งั้นถ้ามีคนอื่น ป่านนี้คงจิ๊กคทาท่าทางมีราคานั่นไปแล้ว

 

                ไม่ได้คิดจะทำหรอกนะ

 

                หมาหญิงและหนุ่มหน้ากากเดินตรงไปเรื่อยๆ เขาทักว่าไก่เป็นของทหารที่ชายเขต Unaheim จากที่ฟังดูน่าอยู่ดี แต่เพราะเขาดูรู้เยอะ ตะวันเลยเอ่ยไปว่าไม่แน่ใจ...

 

                เดี๋ยวความแตก

 

                แล้วฟิลลี่จาก Unaheim ก็งอแงอยากพัก ดูท่าทางมันจะเหนื่อย ตะวันฉุกคิดเอาทีหลังตอนที่ผูกไก่แล้วนั่งพักข้างทางแล้วว่าพ่อหนุ่มหน้ากากไม่หอบเลยแม้แต่นิดเดียว

 

                แปลก...

 

                เธอจับตามองดูเขาจุดไฟตาแป๋ว หมอนี่หยิบอัญมณีขึ้นมาวางบนกิ่งไม้ แล้วไฟก็ติด

 

                เจ๋ง...

 

                "วันนี้อากาศดี ไม่หนาวมากเท่าไหร่" เขาว่าพลางถอดโค้ทแขวนบนกิ่งไม้ "จริงซี ผมยังไม่ได้ถามชื่อของคุณเลย.. ดูเหมือนว่าผมจะลืมใส่ใจเรื่องเช่นนี้เวลามาที่นี่..”

 

                ที่นี่เหรอ?...

 

                ตะวันมองเขาเดินตรงเข้ามาแล้วยกมือจะเชคแฮนด์ ดวงตาใต้หน้ากากสังเกตเห็นแขนมนุษย์ของเธอแล้ว แต่ไม่ได้ออกอาการอะไรเป็นพิเศษ

 

                “ขอบคุณที่ช่วยเหลือผมไว้ ถ้าคุณไม่ปลุกผม เกรงว่าคงจะมีอันตราย-” เขาว่า ก่อนจะหยุดพูด สายตามองมาที่กระเป๋าข้างตัวเธอ

 

                มันเป็นกระเป๋าที่เจอตอนตื่นในโลกนี้ ตะวันหยิบมันมาด้วยเพราะคิดว่าน่าจะเป็นของที่บริษัทเตรียมไว้ให้

 

                พ่อหนุ่มพ่นลมหายใจเบาๆ และยิ้ม

 

                ระหว่างที่กำลังตกใจว่าหรือหมอนี่จะเป็นปีศาจ ก็อดคิดไม่ได้ว่า เหย ดูดี

 

                แต่ประโยคถัดมานี่สิที่ทำให้อ้าปากค้างไปเลย

 

                "ดูเหมือนว่าผมคงต้องเตรียมการแนะนำตัวแบบใหม่เสียแล้ว...ผมชื่อจอมทัพ.. เหมือนในโลกของเรา..  จอมทัพ อัศวไวย รหัส 66059... ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งหนึ่ง และฝากตัวด้วยนะครับ"

Comment

Comment:

Tweet

ขุ่นจอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม //วิ่งเข้าวาร์ปไปจอยตี้พี่ตะวันด่วนๆ

กรี๊ดพี่ตะวันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

/กรี๊ดกับคุณจอมตอนสุดท้ายด้วยกรี๊ดดดดดด

#4 By Noel on 2016-02-20 15:55

@you-know  ใช่ครับน้องงงง คุณพี่กรี๊ดสติบินจนลืมส่งเอ็นทรี่เลยครับ 555

#3 By ✹ Nile ✹ on 2016-02-19 09:35

เชี่ยยย ขุ่นจอมมมมม

 

 

พี่ตะวันได้คุณจอมเข้าตี้เหรอ โห

#1 By I'm ProtozoA on 2016-02-19 02:29